Had ik me maar vooraf gerealiseerd dat ik het scherm van mijn mobiel en laptop voor altijd anders zou bekijken. Hoe het mij bekijkt, als een trouwe digitale getuige die met open oren en één groen oogje voortdurend nabij is. Die je stem ongefilterd opneemt. Zonder oordeel of belang. Die je blik registreert in alle ‘leef alsof niemand kijkt’-momenten. Dat is wennen. En daar kun je als dichter mee leren omgaan.
Gelukkig was er 10 juni 2026 de proeverij Podcast en Poëzie van Oliver Kruse Dougherty. Als deelnemers van de Verdiepingscursus, dichterscoaches en enkele aanstormende GDS-cursisten hebben we ervaren hoe nabij dat scherm is. Hoe je je gedicht overbrengt als alleen de camera kijkt. En hoe je dan toch contact maakt met je publiek.
Dankzij Oliver ontdekken we hoe eerst je lijf te ontspannen. Hoe het helpt om eerst verbinding te maken met je innerlijke zelf. Dat je de beelden in je gedicht vóór je moet zien, en dan pas uitspreekt. Om voor te dragen terwijl je doet alsof je hoofd rust op de borstkas van je geliefde. Ontspannen, vertrouwd en nabij. En dat je de tijd mag nemen. Nee: moet. Die laptop wacht wel en overnieuw opnemen kan altijd.
Ook volgend seizoen organiseert de Goudse Dichtersschool weer Proeverijen. Op zichzelf staande avonden over en met poëzie, voor iedereen toegankelijk.