Een Monicaatje
‘Met onbekende bestemming’ was het thema van Zomerdichters van woensdag 2 september. Het was bekend dat het de titel van het boek van Maya Rasker betrof, maar daar nam Ben van Bommel geen genoegen mee. Hij vond zes boeken met deze titel en creëerde aan de hand van citaten uit deze exemplaren een gedicht.
‘Noem het een Monicaatje’ zei Ben, verwijzend naar onze docent Monica Boschman die ons onder meer deze vorm van dichten leerde.
Wel mooi maar geen toegankelijk gedicht naar mijn mening. Van diverse kanten kwamen er aanwijzingen en Ben ging daar thuis mee aan de slag. Het leuke is dan dat hij zijn vernieuwde versie naar de zomerdichters toestuurde. Ik vind het de moeite waard om het gedicht onder dit verslag te publiceren.
Overigens deed Nelly Bakhuizen dat ook. Zij schreef een mooi gedicht over de geboorte als vertrekpunt en de onbekende bestemming die daarna volgt. Zij paste haar gedicht aan aan de suggesties van de dichters en stuurde het ons ook toe.
Die maandelijkse zomeravonden met dichters is een waar genoegen om mee te maken. De discussies, ideeën en suggesties die elk gedicht oproepen zijn leerzaam, soms ontroerend en vaak vermakelijk.
Ineke Hendriks, die zichzelf dichter in wording noemt, schreef het gedicht Zotheid zelf, dat verwijst naar Lof der zotheid van Erasmus en dus naar Zotte zaterdag. Prachtig werk en ze liep daarmee vooruit op het thema van de volgende keer, woensdag 7 oktober: Zotheid
260903 Achterblijver met onbekende bestemming
Als hij is gestorven en zij verdwijnt,
waar ga je dan heen……waarheen.>
op weg naar iemand die je niet kent
blijkt de trein een hele wereld apart
Komt dan de ontmoeting tot stand
met die danseres die zich afvraagt
hoe ver haar leven verder zal gaan
Maar het wordt toch spannender
als jij ‘t vliegtuigongeluk overleeft
Je was toch op zoek naar de man…
hij verdween na zijn gruwelijke
uitvinding van groot oorlogstuig
Mannen gaan ook dood
Moeders verdwijnen soms
Dan word je verkwanseld, je moet
nodig luisteren naar roddelregels
van tantes en totebellen
ga vlieden als het water zelf,
met de gedachte spelen,
dat je ooit
zult weten wat het is…
Eduard Ditmar
©dichter van liefde en ongemak